Villa te koop in Sant Vicenç dels Horts, Barcelona

Het verkeerde huis zal je van je passie verwijderen, het juiste zal je vergezellen tijdens je avonturen. Welkom in huis Daneu.

De eerste keer dat ik het huis zag, dacht ik dat dit gezin een verhaal moest hebben. Het kwam niet door het terras. Zelfs niet door het uitzicht, hoewel het landschap zich van daarboven uitstrekte zover het oog reikte. Het kwam door een passie. Die was beneden. Maar dat wist ik toen nog niet.

We waren vanaf de straat rechtstreeks de hoofdverdieping binnengekomen, en tot dan leek alles de redelijke orde der dingen te volgen. Een huis gebouwd in 1999, ongeveer honderd vierkante meter op deze verdieping, een vrij uitzicht dat licht binnenbracht, vier slaapkamers, een badkamer en een grote keuken. Echt groot. Zo’n keuken die zich nog een tijd herinnert waarin keukens niet uitsluitend werden ontworpen om te koken, maar om te blijven.

Aan het einde was het terras. Ik liep ernaartoe. Sommige uitzichten aanschouw je, andere zorgen er gedurende enkele seconden voor dat je ophoudt met praten. Sant Vicenç del Horts aan je voeten.

Achter me wachtte de eigenaar. Hij werkt al jaren in de motorwereld en praat op een bijzondere manier over auto’s. Hij had het niet zozeer over snelheid. Hij sprak over balans, precisie, over naar een machine luisteren totdat je weet wat ze nodig heeft.

Daarna wees hij naar de trap.

— Het beste moet nog komen — zei hij glimlachend.

En we gingen naar beneden.

Toen begreep ik het huis. Beneden was geen garage. Of in elk geval niet alleen. Er was meer dan honderd vierkante meter ruimte en een heel leven dat daarover verdeeld was. Trialmotoren. Circuitmotoren. Gereedschap. Herinneringen. Foto’s. Voorwerpen die voor iemand anders waarschijnlijk decoratie zouden zijn, maar waar voor hen een verhaal achter zat.

Het was hun territorium. De plek waar je naartoe gaat als je een paar uur voor jezelf nodig hebt.

Er was ook een wasruimte, een berging en een grote speelruimte. Maar het werkelijk buitengewone was het gevoel van ruimte. Je kon je er vier auto’s voorstellen. Of motoren. Of een fitnessruimte. Een werkplaats. Een speelkamer. Of al die dingen tegelijk.

We liepen verder. Achterin viel licht naar binnen. En dat huis waarvan ik dacht dat ik het al twee keer had begrepen, veranderde opnieuw.

We kwamen in de tuin. Eerst verscheen de pergola. Daarna de houten chiringuito. Verderop de chill-outzone. En ten slotte de barbecue. Eigenlijk de barbecues. Het zijn er twee.

Ik glimlachte. Nu ik het gezin een beetje kende, begon het me volkomen logisch te lijken dat er in dat huis twee barbecues waren.

Ik stelde me toen een avond in juli voor. De motoren stonden beneden al opgeborgen. Iemand maakte l...