Willa na sprzedaż w Sant Vicenç dels Horts, Barcelona

Niewłaściwy dom oddali cię od twojej pasji, właściwy będzie ci towarzyszył podczas twoich przygód. Witajcie w domu Daneu.

Kiedy pierwszy raz zobaczyłem ten dom, pomyślałem, że ta rodzina musi mieć swoją historię. Nie chodziło o taras. Nawet nie o widoki, choć stamtąd krajobraz rozciągał się aż po horyzont. Chodziło o pasję. Była na dole. Ale jeszcze o tym nie wiedziałem.

Weszliśmy od strony ulicy, bezpośrednio na główną kondygnację, i do tej pory wszystko wydawało się przebiegać w rozsądnym porządku. Dom wybudowany w 1999 roku, około sto metrów na tej kondygnacji, otwarte widoki zapewniające światło, cztery sypialnie, łazienka i duża kuchnia. Naprawdę duża. Taka, która wciąż pamięta czasy, gdy kuchni nie projektowano wyłącznie do gotowania, lecz także po to, by w niej przebywać.

Na końcu znajdował się taras. Podszedłem. Są widoki, które się podziwia, i takie, które przez kilka sekund sprawiają, że człowiek przestaje mówić. Sant Vicenç del Horts u twoich stóp.

Za mną czekał właściciel. Od lat pracuje w świecie motoryzacji i w ciekawy sposób mówi o samochodach. Niewiele wspominał o prędkości. Mówił o równowadze, precyzji, o słuchaniu maszyny aż do chwili, gdy wiadomo, czego potrzebuje.

Następnie wskazał schody.

— Najlepsze dopiero przed nami — powiedział z uśmiechem.

I zeszliśmy na dół.

Wtedy zrozumiałem ten dom. Na dole nie było garażu. A przynajmniej nie tylko. Było tam ponad sto metrów przestrzeni i całe życie rozłożone między nimi. Motocykle trialowe. Motocykle torowe. Narzędzia. Wspomnienia. Zdjęcia. Przedmioty, które dla większości byłyby zapewne dekoracją, a dla nich miały swoją historię.

To było ich terytorium. Miejsce, do którego schodzi się, gdy potrzebuje się kilku godzin dla siebie.

Było tam również pomieszczenie gospodarcze, schowek i duża strefa zabaw. Jednak naprawdę niezwykłe było poczucie przestrzeni. Można było wyobrazić sobie tam cztery samochody. Albo motocykle. Albo siłownię. Warsztat. Pokój gier. Albo wszystko to jednocześnie.

Szliśmy dalej. W głębi wpadało światło. A dom, który — jak sądziłem — zrozumiałem już dwa razy, znów się zmienił.

Wyszliśmy do ogrodu. Najpierw pojawia się pergola. Potem drewniany bar. Dalej strefa chillout. A na końcu grill. Właściwie grille. Są dwa.

Uśmiechnąłem się. Kiedy trochę poznałem rodzinę, zaczęło mi się wydawać zupełnie logiczne, że w tym domu są dwa grille.

Wyobraziłem sobie wtedy lipcowy wieczór. Motocykle były już schowane na dole. Ktoś przygotowywał kolację.