Dom na sprzedaż w Boal, Asturia

Położona wśród zielonych asturyjskich łąk, w Doiras, Boal, w zachodniej części Asturii, oferuje panoramiczny widok 360º na cały urok tego regionu. Ta nieruchomość o dużej wartości historycznej, zbudowana z kamienia, jest zachowana w bardzo dobrym stanie, biorąc pod uwagę jej wiek. Jest w pełni nadająca się do zamieszkania i niemal w całości umeblowana typowymi meblami z epoki, wykonanymi na zamówienie — zarówno pod względem wzornictwa, jak i użytych materiałów.

Dom ma bardzo dobre naturalne oświetlenie we wszystkich pokojach i częściach budynku. Obejmuje 4 kondygnacje o powierzchni zabudowy 99 m² każda: półpiwnicę przeznaczoną na garaż, z łazienką i schowkiem, pierwsze i drugie piętro oraz poddasze o powierzchni zabudowy 70 m². Trzy ostatnie kondygnacje są mieszkalne.

W domu znajduje się hol wejściowy, przestronny, główny salon z jadalnią w rustykalnym stylu, w pełni umeblowany na zamówienie, tradycyjna, dwuczęściowa kuchnia, w pełni wyposażona w materiały i piekarnik/kuchnię z epoki, a także w odpowiednie spiżarnie; trzy sypialnie, drugi salon, dwie łazienki oraz nadające się do zamieszkania poddasze. Stan domu jest dobry, jednak ze względu na jego wiek wymaga napraw i przystosowania.

Do domu przynależy ogrodzona działka z bezpośrednim wjazdem, położona bardzo blisko miejscowości Boal, gdzie dostępne są wszystkie usługi, a także połączenia z Navia oraz wszystkimi plażami i miejscowościami nadmorskimi. To miejsce pełne historii, tradycji i uroku, położone w asturyjskim raju. Warto zwrócić uwagę na zaporę i zbiornik wodny Doiras na rzece Navia.

Dane historyczne o Boal
Pod względem etymologicznym nazwa Boal pochodzi od późnołacińskiego terminu „boalar”, oznaczającego wspólny teren przeznaczony do wypasu bydła. Takie naturalne tereny występują w okolicy; w jednym z nich wzniesiono pierwszy kościół parafialny, poświęcony św. Jakubowi Apostołowi.

1. Prehistoria i starożytność
Najstarsze zachowane przejawy kultury pochodzą z późnego neolitu, III tysiąclecia p.n.e. Należą do nich kurhany i pojedyncze grobowce, związane z ludnością pasterską zamieszkującą ten region. Znajdują się one przede wszystkim na wyżej położonych terenach, niemal zawsze powyżej 800 metrów n.p.m. Występują głównie w dwóch strefach: pierwsza zaczyna się w południowo-zachodniej części gminy i biegnie na północny wschód aż do granicy z gminą Coaña; znajdują się tam między innymi pozostałości kurhanów Chao das Gavitas, Santín, Trapella, Caho das Llagúas i Peña de Xugos. Druga leży na południowo-wschodnim skraju i obejmuje dolmen Cornías, kurhan Campo Maún oraz inne obiekty.

Jedynym stanowiskiem archeologicznym z epoki brązu jest zespół malowideł w „Cova del Demo”, wyjątkowy na tle kantabryjskiego malarstwa naskalnego ze względu na schematyczne postacie namalowane czerwonym pigmentem mineralnym.

2. Średniowiecze
Pierwsze pisemne wzmianki o tym obszarze pochodzą z końca XI i początku XII wieku i znajdują się w dokumentach ówczesnych instytucji kościelnych, a konkretnie w „Libro Registro” klasztoru Corias oraz w „Libro de los Testamentos” katedry w Oviedo.

3. Epoka nowożytna
Najważniejsze wydarzenie tej epoki miało miejsce u jej początków i wiązało się z procesem wyłączenia parafii spod władzy kościelnej i ich sprzedaży, a następnie utworzeniem gminy Boal. Proces ten rozpoczął się od porozumienia między Filipem II a papieżem Grzegorzem XIII, zawartego w kwietniu 1574 roku, na mocy którego zezwolono na przejęcie dóbr kościelnych.

XIX wiek
Na początku stulecia Boal ucierpiało w wyniku wydarzeń wojny o niepodległość. 19 marca 1809 roku miasto zostało zajęte przez żołnierzy Maurice’a Mathieu, którzy dokonali zniszczeń, grabieży i zabójstw. Zgony te są wyraźnie odnotowane w archiwum parafialnym w Boal. W rezultacie liczba zmarłych z różnych przyczyn wyniosła w tym roku 111, w porównaniu z 62 w roku poprzednim.

XX wiek
Nie ma wątpliwości, że kryzysy demograficzne i gospodarcze, które nasiliły się pod koniec XIX wieku, znalazły ujście w emigracji za ocean. Emigracja ta rozpoczęła się wcześnie jak na gminę o takim położeniu geograficznym jak Boal — już w 1859 roku odnotowano pięciu młodych mężczyzn w wieku 14 lub 15 lat, którzy wyjechali na Kubę. Największa fala emigracji przypadła na okres po 1880 roku. Wyjeżdżali głównie młodzi mężczyźni, kierując się na Kubę, należy jednak uwzględnić także emigrację kobiet do Buenos Aires.