Willa na sprzedaż w La Redondela, Isla Cristina, Huelva

W spokojnej ulicy w La Redondela, kilka minut od plaż Isla Cristina i godzinę od portugalskiego Algarve, stoi dom, który nie przypomina żadnego innego na wybrzeżu Huelvy. To nie jest mieszkanie wybudowane seryjnie, do którego dodano jedynie detale: to dzieło pomyślane, narysowane i wykonane ręcznie przez lata przez jego właściciela. Mężczyzna ten postanowił połączyć pod jednym dachem warstwy, które przeszły przez tę ziemię —fenicką, tartesyjską, rzymską, andaluzyjską— i wznieść z nich dom, w którym można mieszkać.

Kolejny dziedziniec kalifalny

Sercem domu jest dziedziniec o podwójnej wysokości, podtrzymywany przez dwanaście ręcznie gipsowanych na żółto kolumn oraz zwieńczony dwunastoma łukami podkowiastymi z naocznie widzialnej cegły w kolorze białym i czerwonym, naprzemiennie, w stylu Meczetu w Kordobie. W centrum znajduje się fontanna. Nad nią okrągłe otwarcie w stropie, które rzuca naturalne światło na całe mieszkanie nawet wtedy, gdy wszystkie drzwi i okna są zamknięte. Z sufitu zwisa, zawieszona na łańcuchu, lampа kuta z żelaza — lampa, którą właściciel wymyślił jako symbol połączenia więzi między kulturami. A na dachu dziedzińca, wyrzeźbiona, muszla przegrzebka: Camino de Santiago.

Łuki nie zostały kupione. Wykonano tu formy: budżet na żelazo wynosił tysiąc euro, więc kupiono płytę drewnopochodną i elastyczny plastik za sto dwadzieścia, przywiązano sznurek do ołówka i ręcznie nakreślono krzywizny. Łącznie cztery formy. Cegły ciął właściciel, po jednej sztuce. Kafelkowanie i czyszczenie dwunastu łuków oraz filarów wykonano ręcznie, z użyciem kawałków pianki z materaca.

Marmury

Około 260 m² białego marmuru z Grecji pokrywa podłogi na trzech kondygnacjach. Przywieziono go w osiemnastu paletach, które ciężarówka wyładowała na chodniku naprzeciwko. W miesiącach lipiec i sierpień, płytka po płytce, za pomocą pędzla i wody, stopniowo ujawniała się ciemna żyłkowa struktura każdej części, aby zdecydować, które będą w całości, a które będą cięte wzdłuż lub w poprzek — zależnie od kierunku żył. Następnie przenoszono je po trzy na raz na parter, pierwsze piętro i poddasze. Właściciel osobiście wykonywał cięcia za pomocą maszyny wodnej.

Schody łączą stopnie z czerwonego marmuru i białe podstopnice, wykonane na budowie przez rzemieślnika-marmuratora, tak samo jak zaokrąglone otwory w posadzce — wykonane ręcznie. Cokół fasady jest z portugalskiego marmuru o strukturze „escarcilhado”, wybranego jako pamiątka po dziadkach ze strony matki. Łazienki są z marmuru zielonego, czerwonego i żółtego, zestawionego z bielą w górnej części.

Kucie

Balustrady schodów i dziedzińca światła wykuwano ręcznie wraz z mistrzem Luís: rysowano okrąg na tekturze, a następnie, młotem na kowadle, nadawano kształt każdemu elementowi, aż osiągnięto krzywiznę. Potem przespawano je do stropu, filar po filarze.

Dla kogo jest ten dom

Dla kogoś, kto rozumie, że są rzeczy, których już się nie buduje. Koszt odtworzenia dziś tego domu — marmuru w takiej ilości, kasztanowca, cegły obrabianej ręcznie, kutego żelaza rzemieślniczego — byłby znacznie wyższy niż koszt każdej konwencjonalnej budowy, po prostu dlatego, że niewielu jest już rzemieślników zdolnych to wykonać. Każdy łuk, każda żyłka marmuru i każda balustrada kryją w sobie godziny pracy, wytrwałości i troski osoby, która go wznosiła. Nie ma drugiego takiego i nie da się tego powtórzyć.